Samen

Volgens mij wordt dit mijn slechtste column aller tijden. Mijn inspiratie is op. Ik kan niks vinden om 'ns lekker over te gaan schrijven. Het zou aan m'n leeftijd kunnen gaan liggen. Volgend jaar schijn ik 50 te gaan worden. Maar ik heb geen mid-live crisis. Dus dat schiet ook niet op. Ook niks verschrikkelijks meegemaakt de laatste week. Behalve dan dat woord 'verschrikkelijk '.
Zou het niet mooi zijn dat het morgen eens flink ging sneeuwen? Echt zo'n verschrikkelijk pak sneeuw dat het te gevaarlijk was om ook maar één stap buiten de deur te zetten? Dat je baas je uit jouw veiligheid je zou bellen; ‘Blijf thuis, ik wil je hier niet zien; het is te gevaarlijk, heel Nederland zit dicht, blijf waar je bent ik wil je niet eerder zien dan 10 Januari. ‘Maar dat is fijn. Niks is dan meer zo als het is. Dan ben je lekker bezig met survivelen. Dan ben je weer een man, je moet het huis sneeuwvrij maken en wat als de stroom uitvalt, dan hebben we wel zaklantaarns, waar zijn de batterijen, hoezo boodschappen halen, er ligt 2 meter sneeuw.?!
Allemaal thuis. Het zou een perfecte Kerst kunnen zijn. Alleen maar bezig met de basisdingen die we altijd al hebben. Met de hele buurt alles sneeuwvrij maken. De buurvrouw maakt soep net als die ooit door m'n moeder werd gemaakt. Met al die groentes, versen gehaktballetjes. De straat is al redelijk vrij. De kinderen spelen glijvoetbal, met een paaltje, dat je moet verdedigen. Paaltje om is eruit.
‘s Avonds gaan de houtkorven aan. Niemand moet vroeg naar bed. En weer gaat het verschrikkelijk sneeuwen. Geen paniek. Dat is het werk dat morgen weer gedaan moet worden. Er wordt gezongen. Wisten wij veel dat de schuinachterbuurvrouw al jaren lid was van Vocal-Essen? Het klinkt verdomd lekker. Voor dat ik het in de gaten had, zing ik zelf uit volle borst mee. Het is een mooi simpel kerstlied. De borrel gaat rond. Gelukkig heeft de Meybree nog genoeg voorraad Nat oet Boeskoolstad.

De volgende dag sta ik op. Zo weer heerlijk sneeuw ruimen. En vanavond gaan we Nachtbowlen tegen de buurt van de Denekamperbult. Gisteren hadden we een succesvolle doorbraak bij onze Ying Ping op de bult. Het was alsof beide buurten zich vrij hadden gegraven uit een gevangenschap. Luid gejuich toen er op de bult een doorgang kwam om elkaar al een hand te geven.
Maar nu, mijn God, ik kijk naar beneden en zie dat het asfalt weer zwart is. Hoe kan dat nou ?Alle sneeuw weg! Dit kan niet waar zijn. We moeten vanavond nachtbowlen!! Maar zoals de sneeuw kwam, zo heeft het klimaat nu ook een nieuwe dimensie erbij gekregen. Het heeft vannacht voor het eerst in aller tijden 'warm-water ' geregend... Ik zeg van: huh!?’
Ik doe de winkel weer open. Kinderen fietsen weer naar school. Karel komt met z'n Spaniel langs. De medewerkers komen weer binnen. De Carmelfietsers trappen weer flink op skool op an. De monnik belt voor de bestelling. En op de radio zingen Cris en Ria ‘Driving home for Cristmas’.
Zucht.

Treuf