Crista

Het moet hard zijn gegaan. Twee keer 80 is nog altijd 160.160 km per uur wel te verstaan. Dat kan nog net als je een dikke Volvo onder je kont hebt. Crista heeft geen dikke Volvo en ook geen dikke kont. Wat ze wel van onze lieve heer heeft gekregen, is een darmziekte, waar ze met een beetje pech elk halfjaar mee in het ziekenhuid belandt. Dan nog niet eens wakker worden, Crista, mijn schuinoverbuurvrouw, ligt lang in coma. Haar vader, haar moeder en haar tweede broertje zijn er niet bij; ze kan wel zó naar hen toe. 1% kans. Zegt de arts. Dus 99% om naar haar veel te vroeg overleden ouders en broer te gaan. Maar Crissie doet het niet. Ze blijft. Ze blijft bij ons. 100% dus. De man die haar heeft aangereden komt er in feite met een paar schrammen van af. En niet dat ik bedoel, dat hem dit zou moeten overkomen. Néé, natuurlijk niet! Ik bedoel alleen maar waarom deze lieve meid wéér, met al haar tegenslagen in haar leven. Crista woont schuin tegenover De Meybree. Naast Derk en Rickie, en aan de andere kant van haar; onze Minnie 92. Het zijn buren van jewelste. Nu Crista na vele operaties aan het revalideren is op Het Roesshing, wordt haar huis in de gaten gehouden door beide buren. U zult wel denken, ken ik haar? Ja u kent haar! Deze dame heeft jarenlang voor u en uw kinderen de boeken ingenomen bij onze openbare bibliotheek. Crista was voor mij de bieb in Oln'zel! Maar goed ze is er nog. Het zal een jaar duren dat ze zich zelf weer kan redden. Broer Gerald regelt gelukkig alle rompslomp die bij zo'n ingrijpende gebeurtenis nodig is. Da's nou weer het gekke van dit leven. Kom ik vorige week op Het Roessingh, zie ik ook een hele film van mijn leven aan mij voorbij trekken ! En niet dat ik van de planeet zou gaan. Nee, het was een feest der herkenning. Mijn huidige vrouw(mooi heh, net alsof ie binnekot wat aanders hebt ….) heb ik leren kennen toen ze hier nog zustertje Pollewop was. Een mooie bijnaam..Pollewop en Treuf. Net als een 'Officar and a gentlemen'! Maar zo was 't ook. Na vele verkeringsoefeningen, dacht ik; dit moet het zijn, dit zal ze wezen. Ik kwam haar tegen, bij de toen nog fantastische discotheek 'De Trio'. Was ze op dat moment bij haar vriend. Niks mis mee. Deed ik ook allemaal. Maar om haar nu direct weg te kapen, vond ik ook niet zo netjes. Dus gaf ik haar tijdens de disco-plaat, opgezet door golden olie Laurens Spit, een kwartje. ‘Wat moet ik daarmee?’ Was haar reactie. Nou, nu niks, zei ik op dat moment tegen mijn aanstaande vrouw. Maar mocht je het gaan uitmaken dan kun je me in ieder geval bellen. Er is veel gebeurt in zoals dat heet de tussentijd. Maar toen ik bij mijn, nu schoonmoeder, aanbelde zei ze tegen me: ‘Frank van het kwartje!’ Zo zie je maar weer hoe geluk, ongeluk, dicht bij elkaar liggen. Het ene moment ben je de winnaar en een seconde later ben je het slachtoffer. En denk dus niet na het lezen van deze column dat Crista een slachtoffer is. Nee, een echte winnaar.
Treuf