Ver weg of dichtbij is gelijk

Jan van der Meulen

Enkele weken geleden bracht ik met mijn vrouw een paar dagen door in Milaan. Keurig gevlogen met onze nationale trots, trein vanaf Malpensa naar centraal station Milaan en wandelend naar ons hotel. Het betekende eventjes weg uit ‘het normale’. Dus nieuwe dingen zien, andere mensen meemaken en afwijkende situaties tegenkomen. Ik probeer deze vaak met een marketingbril te bekijken. Een paar observaties wil ik u niet onthouden.

Tijdens de vlucht naar Milaan viel het mij op dat de veiligheidsinstructies alleen in het Engels werden omgeroepen. De aankondiging van de start van de verkoop van artikelen aan boord werd echter in het Nederlands en Engels gedaan… Vond ik vanuit commercieel opzicht niet vreemd, maar toch klopte er volgens mij iets niet. De trein van Malpensa zou van perron 4 vertrekken. Op het aangegeven moment stonden wij keurig te wachten, tot plotseling onze mede-wachtenden naar perron 3 renden. Daar stond ‘onze’ trein op het punt van vertrekken… Volgens mij klopte hier iets niet.

Bij de lokale VVV probeerden wij kaartjes te kopen voor een evenement dat de volgende dag plaats zou vinden. De verkoopster liet echter weten dat dit niet kon. Bleek alleen op de dag zelf te kunnen. Terwijl er alleen maar een kaartje met een datum erop werd gevraagd. Toch vreemd… Op één van de terrassen op het plein van de Dom van Milaan (waar een week eerder Tom Dumoulin nog was gehuldigd), namen wij plaats. We bestelden een heerlijk glaasje wijn en zagen hoe een aantal andere toeristen plaats wilden nemen aan de zijkant van het terras. Een nukkige kelner maakte hen duidelijk dat dat gedeelte gesloten was. Vraag mij niet waarom, maar ze mochten daar niet zitten. En onze vriend de kelner liet deze vijf mensen gewoon vertrekken, terwijl hij ze toch ook kon wijzen op de beschikbare plekken op het andere deel van het terras. Ik weet zeker dat deze kelner niet de eigenaar van het café was!

Gelet op de prijzen van de wijn liep hier veel omzet weg… Opnieuw een vreemde zaak.
Verkooptalent loopt er voldoende rond in het centrum van Milaan. U kent ze wel, die knapen die je iets proberen aan te smeren wat je in nog geen 100 jaar nodig zal hebben. In dit geval was het één of ander simpel armbandje in de vorm van een vetertje. Zittend op een terras constateerde ik dat het doorzettingsvermogen van deze jonge verkopers vaak prima bleek te werken en liep menige toerist met een dom vetertje om zijn of haar pols verder.

Bijzonder was de rondleiding die wij kregen om Het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci te bekijken. Een redelijk unieke gebeurtenis, waar normaal gesproken maanden vooraf kaartjes voor gereserveerd moesten worden. Een sympathieke gids die niet alleen boeiende informatie verstrekte, maar dat ook nog deed op een manier die in een theater niet zou misstaan. Prachtig om mee te maken hoe deze man van de rondleiding een ware show maakte. Ondanks het feit dat hij dit waarschijnlijk al meer dan 1000 keer had gedaan! Wat leert ons dit allemaal?

Of je nu in Milaan, Den Haag, Oldenzaal of waar dan ook bent, je hebt altijd met mensen te maken .
Verkopende en kopende personen. En kopers willen altijd positief verrast worden. Daar moeten verkopers dus voor zorgen. Zorg voor betrokkenheid bij het bedrijf, denk met een klant mee, ga niet op de automatische piloot, en zorg voor het persoonlijke contact. Juist in deze tijd van digitalisering.
Mensen houden niet van algoritmes, maar mensen houden van mensen. Dat maakt dat bijvoorbeeld een regionaal uitzendbureau als Koers Oost niet de mindere hoeft te zijn van een global player als Randstad. En een lokale groenteman op De Thij het niet hoeft af te leggen tegen een landelijke supermarkt als AH. Het menselijke aspect zal steeds weer de doorslag geven!

Jan van der Meulen