Een Menselijk Voornemen

Jan van der Meulen

Ik geloof in de kracht van de mens als onderscheidende factor bij het succesvol opereren in de markt.
De P van Personeel in de marketingmix. Ondanks alle verhalen over technische ontwikkelingen, domotica, robotisering, enzovoort, blijft de mens de cruciale factor!
Is het tegenwoordig nog nodig om medewerkers op te leiden? Waar worden zij voor opgeleid, nu alles zo snel verandert? Over 20 jaar bestaat de helft van de huidige banen niet meer, zo bleek uit een recent onderzoek. Welke studies moeten opleidingsinstituten hun studenten aanbieden?
Van dichtbij maak ik mee hoe bijvoorbeeld Saxion probeert het opleidingsprogramma zo interessant mogelijk te maken. Interessant voor de student, maar zeker ook voor, hoe dat zo mooi heet, het werkveld. De arbeidsmarkt dus.
Natuurlijk moeten medewerkers opgeleid blijven worden, juist omdat alles zo snel verandert!
En natuurlijk moet Saxion, met alle andere opleidingsinstituten, blijven aanbieden waar werkelijk behoefte aan is.
Bij alle veranderingen is het zinvol om te kijken of er toch ergens nog een constante te vinden is.
Naar mijn idee kan die gevonden worden in de menselijke interactie.
Noem het gastvrijheid, dienstverlenend, persoonlijk, of wat dan ook: iedere consument, klant of patiënt wil nog steeds graag op een attente wijze te woord worden gestaan.
En daar valt voor menig organisatie nog veel te winnen. En dus ook voor de opleidingsinstituten.
Ik behoor niet tot de azijndrinkers die met een verwrongen gelaat verkondigen dat het allemaal geen zin meer heeft, omdat de robots het allemaal wel zullen overnemen. Of dat met 3D-printing alle werkgelegenheid naar de knoppen gaat.
Natuurlijk, er gaan veranderingen optreden, zoals in de loop der tijden voortdurend is gebeurd. De files op onze snelwegen worden ook niet meer veroorzaakt door een teveel aan paard-en-wagens…
Een opvallend attente houding van een verkoper in de winkel of een kelner in een restaurant kan wonderen doen. Waarom blijkt dat in de praktijk toch zo moeilijk te zijn?
Ligt hier niet een rol voor kennisinstellingen? Of moeten we ze in dit geval ‘doe-instellingen’ noemen?
Onderschat in deze situaties niet de rol van de leidinggevenden!
Voorbeeldgedrag doet vaak meer dan welke gevolgde cursus dan ook. Kennis, houding en gedrag bepalen uiteindelijk de ervaring die een klant overhoudt aan het contact met een medewerker van een organisatie.
Kennis op zich zegt niets: het gaat erom wat je met die kennis doet.
Houding geeft aan of je nog plezier hebt in je werk, en dat het een feest is om de klant van dienst te zijn.
En gedrag: tsja, dat is wat uiteindelijk ervaren wordt.
Overigens behoort de klant in dit gehele proces zich eveneens correct te gedragen. En niet uitstralen, of zelfs verkondigen: ‘wie betaalt, bepaalt…
Voor leidinggevenden, in de meest ruime zin van het woord, is het van het grootste belang om alle capaciteiten van de medewerkers te benutten en verder te ontwikkelen. Dit levert goud op voor de organisatie!

Onderstaand misschien een handig hulpmiddel om de betrokkenheid van de medewerker op een hoger niveau te krijgen, door van hem of haar te verwachten nieuwe zaken op te pakken. (Iets wat tegenwoordig dus vaak nodig zal blijken).

De medewerker zal denken:
‘Zeg het me, en ik zal het vergeten.
Laat het me zien, en ik zal het misschien onthouden.
Betrek me erbij, en ik zal het begrijpen.’

En deze laatste zin is de basis van verdere actie en betrokkenheid!
Is dit niet een mooi menselijk voornemen voor 2015?