Buschauffeur, stofzuiger en kaasplankje

Jan van der Meulen

Een paar weken geleden waren mijn vrouw en ik een weekje op het mooie waddeneiland Terschelling. Naast lekker ontspannen en genieten van de omgeving levert zo´n verblijf altijd weer interessante marketingervaringen op. Nadat we de auto in Harlingen geparkeerd hadden op de daarvoor beschikbare parkeerplaats, zou een pendelbus ons naar de boot vervoeren. Achteraf bleek dit een ritje van nog geen 5 minuten te zijn. Er moest echter wel 2,50 euro betaald worden. Enkele reis! Terwijl we al een vorstelijk bedrag hadden neergelegd om onze auto daar een week te kunnen parkeren. Waarom niet dat ritje verdisconteren in de parkeertarieven en triomfantelijk verkondigen dat de pendelbus gratis is?

Wij klanten zijn toch immers gek op gratis!! De buschauffeur maakte het helemaal bont toen hij de parkeerplaats verliet en de weg op draaide. Na twee minuten stopte hij plotseling en gaf aan een ouder echtpaar dat met een koffer liep te zeulen te kennen dat ze mee konden rijden. Verheugd stapten zij in, keken elkaar triomfantelijk aan met een blik van: ‘zo, dat hebben we knap gedaan’. Maar zij hadden niet op onze commerciële chauffeur gerekend. Nadat het echtpaar plaats had genomen, keek hij achterom en sprak de magische woorden: ‘wel even 2,50 euro betalen graag. Kijk, zo kom je nog eens makkelijk aan nieuwe klanten!
Bij het betreden van de boot die ons in twee uur naar Terschelling zou brengen, werden we begroet door een sympathieke man die ons welkom heette en een mooie reis wenste. Alsof we de eerstvolgende drie dagen geen land meer zouden zien. Maar het voelde goed! Evenals de jongeman die bij de catering achter de kassa zat. Vriendelijk en met gevoel voor humor sprak hij een ieder aan die de consumpties kwam afrekenen. We waren de busrit gelukkig weer vergeten. In ons hotel aangekomen bleek de kamer nog niet klaar te zijn. Geen verrassing voor ons, want het was 13 uur en ons was aangegeven dat we vanaf 15 uur in de kamer konden. In het restaurant gingen we even wat eten alvorens een strandwandeling te gaan maken.

Er bleek op de grond duidelijk zichtbaar een redelijk groot koekje te liggen. De serveerster liep verscheiden malen langs ons heen, en dus ook om het koekje. Toen zij ons voorzien had van onze bestelling, wees ik haar op het koekje. Haar antwoord was van een verbijsterende eenvoud! ‘Dat klopt meneer, maar ze zijn aan de andere kant aan het stofzuigen en het is niet zo prettig voor onze gasten als ze dat hier doen., terwijl er gasten zijn.’ Mijn verbijstering sloeg echter genadeloos toe, toen onze serveerster wegliep. Zonder het koekje op te rapen, maar met een tevreden blik dat ze opnieuw een klant een goed antwoord had gegeven. Ik keek vertwijfeld mijn vrouw aan, maar ook zij kon mij geen verklaring geven voor zo veel stupiditeit.

Gelukkig gaf dezelfde serveerster mij later aan dat zij nog twee dagen in het hotel zou werken. En dan vertrekken, want zij vond dat de horeca niet echt haar branche was. Dat idee had ik ook al… Zij ging nu in de verslavingszorg werken, dat lag haar veel meer. Tsja.

Nu zijn er misschien lezers die vinden dat ik het koekje zelf had kunnen oprapen. Dat klopt, had gekund, maar hier ging het mij om iets anders. En ik denk dat de meeste lezers dat wel snappen. Eén van de avonden gingen wij ’s avonds eten in een door een bekende geadviseerde brasserie. Het viel op, naast de gezellig informele sfeer, hoe enthousiast de medewerkers rondliepen. Zij straalden plezier uit en vonden het leuk om met hun gasten te praten. Uiteraard uitleg over het eten maar ook over heel andere dingen. De kaart zag er prima uit en het eten smaakte voortreffelijk. En, ook niet onbelangrijk, er werden normale prijzen gevraagd. Kortom, alles klopte!

Maar de climax moest nog komen. Het dessert! Na opnieuw de kaart bestudeerd te hebben, besloten mijn vrouw en ik beiden een kaasplankje te nemen. Bij het bestellen daarvan antwoordde de medewerkster tot onze verbazing: ‘neemt u maar één plankje, want het is best veel’. Zij zag onze verbaasde blik en schoot in de lach. Op het moment dat het nagerecht werd uitgeserveerd bleek zij helemaal gelijk gehad te hebben! Het is dus niet vreemd dat wij een paar dagen later opnieuw dit restaurant bezochten. Terwijl er echt ook nog wel concurrerende eetgelegenheden waren.