Eet smakelijk

Genereus als ik ben, had ik aangegeven dat ik mij graag liet leiden door de keuze van mijn ‘mede-eetgenoten’ bij het bepalen van het restaurant, waar wij de avond zouden doorbrengen. Dus kreeg ik een prachtige mogelijkheid een aantal aspecten van marketing in de praktijk te ervaren. Allereerst de keuze van het restaurant. Al slenterend langs de Amstel in Uithoorn werden verschillende locaties geobserveerd. Buitenstaande menukaarten werden bestudeerd, schichtige blikken naar binnen om het interieur te bekijken, of om te constateren of het er druk was of niet. Als er niemand zat, werd geconstateerd dat het er ongezellig uitzag, en als er meer mensen zaten was het al snel ‘te druk’.

Hoe logisch zit de consument in elkaar... Ook passeerden we een restaurant dat er nogal chique uitzag. De menukaart, en dan met name de prijzen, beantwoordde eveneens aan dat beeld. Ik hield mijn adem even in. Ik was immers de kassier die avond, maar gelukkig werd de zoektocht voortgezet. Plotseling zagen we een bijzonder klein restaurantje (is dubbelop, ik weet het) pal aan de Amstel gelegen. Een perfecte locatie! Iedereen was het erover eens: dit moest het worden. Zie hier de belangrijke rol van de P van Plaats in de marketingmix.
Ik informeerde of er nog plaats was, zag dat er ongeveer zeven tafeltjes stonden, allen onbezet. Ze bleken niet gereserveerd te zijn, dus wij konden plaatsnemen. Vertelde een jonge serveerster. Op mijn vraag of onze hond ook mee mocht, antwoordde zij: ‘als hij maar rustig is.’ Om mijn gevatte antwoord (dat vond ik tenminste): ‘de hond is rustiger dan wij met zijn vieren’, kon zij niet lachen.
Ik begon nattigheid te voelen... Bij het uitdelen van de menukaart gaf deze jonge dame aan dat er vooral een 3- of 4 gangenmenu werd geserveerd. Op mijn vraag of er ook andere mogelijkheden waren, werd direct geantwoord dat dat helaas niet mogelijk was. Hoezo vooral?? Een bijzonder kenmerk van mij in een restaurant is, dat ik altijd om patat vraag. Dit soms tot ergernis van mijn tafelgenoten.

Ik greep ook hier dus weer mijn kans. De jonge dame antwoordde direct: ‘nee, dat kan niet, dan moet u maar naar de snackbar gaan.’ Ik heb rustig tot tien geteld, want wilde de avond niet bederven. Nog hadden we niet alles gehad. Toen het hoofdgerecht werd opgediend, zag ik dat de hoeveelheid groenten en aardappelen niet buitensporig groot was. Het leek misschien heel wat, maar dat kwam doordat twee aardappeltjes in kleine schijfjes waren verdeeld.
Ik voorzag in ieder geval problemen met mijn zoon. Hij is van het principe: ‘het kan nooit genoeg zijn’, als u begrijpt wat ik bedoel. Dus vroeg ik voorzichtig of er eventueel bijbesteld kon worden, mocht het nodig zijn. Verschrikt gaf zij aan dat dat wel een half uur kon duren! In feite zei zij dus gewoon dat dat niet mogelijk was. Het eten zelf smaakte overigens voortreffelijk, en als gezegd, de locatie was perfect. Ook de tarieven waren zonder meer billijk. Maar het mooiste komt nog.
Het was ons opgevallen dat er in het restaurant totaal geen achtergrond muziek werd gespeeld. In een druk bezet, groot restaurant absoluut geen probleem. Maar in ons geval, waar we geruime tijd met zijn vieren zaten, en pas later nog twee tafeltjes bezet raakten, werd het gemis aan muziek toch wel wat storend. Op mijn positief bedoelde opmerking hierover kreeg ik als antwoord dat de ‘baas’ hier mee opgehouden was. Het was namelijk nooit goed bij de gasten. Dan weer wilden zij klassieke muziek, dan weer jazz, en dan weer lounge. Kortom, hij had besloten dan maar helemaal niets te doen!

Als marketeer was ik compleet verbijsterd over zoveel anti-klantgerichtheid in korte tijd. Mijn gouden tip, om aan één-op-één marketing te doen, wordt waarschijnlijk niet opgevolgd: als je toch een zeer klein restaurant hebt, vraag dan aan de gasten van die avond welke muziek zij prefereren. Ik heb het nog nooit meegemaakt in een restaurant, dus dat zou inslaan als een bom. Het blijft bij ‘non-marketing in de praktijk’.

Jan van der Meulen